۳۰نا

   سیرک بزرگ   

از همان روزی که شنیدیم قرار است سیرک بزرگ به شهر ما بیاید، هیاهو و هیجان خاصی را در تمام شهر می شد دید. نه ما تا آن موقع سیرک دیده بودیم، نه پدرانمان و نه پدران پدرانمان . فقط شنیده بودیم جمعی جالب و دیدنی هستند با حیوانات عجیب از سرزمینهای دور و نمایشهایی جذاب و دلهره آور و دلقکهایی بامزه و مضحک .
روز ورود سیرک، شهر تقریبا تعطیل بود، همه از بزرگ و کوچک از صبح زود، در مسیر ورود سیرک بزرگ، از دروازه ورودی تا میدان مرکزی، در دو طرف خیابان اصلی شهرمان به انتظار ایستاده بودند.سربازها و مامورین حکومتی هم داشتند بین مردم نظم ایجاد میکردند. آنهایی که کنجکاوتر بودند جلوی دروازه تجمع کرده بودند.
چند ساعت از ظهر گذشته بود که مردم با هلهله و فریاد آنهایی که از انتظار خسته شده و در مسیر ورودی شهر، به استقبال سیرک بزرگ رفته بودند، متوجه آمدن سیرک شدند. از دور صدای موزیک می آمد و گاری ها و ارابه های بزرگی نمایان شده بودند. هیجان در مردم موج می زد و سربازها و مامورین مردم کنجکاو را به عقب فشار میدادند تا وارد خیابان نشوند.
صداها که نزدیکتر شد، متوجه شدیم، نوازنده های سیرک مشغول نواختن مارش رسمی حکومت ما هستند، همگی دچار شعف و غرور شدیم .
چقدر هم خوب و منظم می نواختند، انگار سالها این مارش را برای ورود به شهر ما تمرین کرده بودند.
اولین گاری، یک گاری بزرگ با رنگهای شاد و نوارهای زیبایی تزیین شده بود. جلوی آن هم یک مرد متشخص با سبیلهای بلند و نوک تیز رو به بالا، در حالیکه کلاهش را برای مردم تکان می داد، رژه میرفت. بعد با اشاره دستش موزیک قطع شد و صف گاریها ایستاد. مرد موقر با صدای بلند گفت: سیرک بزرگ برای شادی شما آمده .
بعد با همان دستی که کلاه را گرفته بود به سمت گاری پشت سرش اشاره کرد و گفت: دلقکهای ما را تشویق کنید.
با این جمله، در میان تشویق مردم، دوباره مارش شروع شد و از در و پنجره های گاری تعدادی دلقک قد و نیم قد به بیرون پریدند.
ناگهان صدای هلهله ها و کف زدنها قطع شد و چنان سکوتی همه جا را فراگرفت که انگار هیچکس حتی نفس هم نمیکشید. تا اینکه فرمانده سربازها فریاد زد: بگیرید این خائنین نمک نشناس را ...
سربازها به سمت دلقکها و بقیه گاریها هجوم بردند و پشت سر آنها مردم هم به سیرک بزرگ حمله کرده و همه آنها را با مشت و لگد و یک کتک شدید تا بیرون دروازه شهر بدرقه کردند و خوب حسابشان را کف دستشان گذاشتند.
بی حرمتی بزرگتر از این را نه ما دیده بودیم، نه پدرانمان و نه پدران پدرانمان. دلقکها همه گی لباس مقدس فرمانروای بزرگ ما را به تن کرده بودند، با همان کفشهای بزرگ و همان آرایش رنگی خاص صورت و موها و همان کلاه مخصوص فرمانروایان بزرگ ما.
بعد از آن، دیگر هیچ سیرک کوچک و بزرگی به شهر ما نیامده و نه ما یک سیرک واقعی را به چشم خودمان دیده ایم، نه فرزندانمان و نه فرزندان فرزندانمان.

   فردا   

   زنده بگور   

اولش اینکه : روز شعر و ادب گرامی باد

این هم یه داستان کوتاه قدیمی :

   شبيه سازی   

   درجه   

آخرش هم نفهمید ، اونکه دستور آتش رو داد ، سروان بود یا ستوان ...

بعد از پدرش ، او هم تک تیرانداز ایل بود . اجباری نرفته بود تا درجه های ارتشی را یاد بگیره . بالای تنگه پشت یه سنگ کمین می نشست و وقتی از طرف قشون دولتی برای اجباری بردن جوونهای ایل میومدن،‌ اونی که لباسای تمیزتری داشت و جلوی دسته ، سوار اسب بود رو با یه تیر وسط پیشونیش خلاص می کرد . حکما درجه اش از همه بالاتر بود چون بقیه حساب کار دستشون می اومد و از همون جا درمی رفتن ...

این دفه آخری اما درجه دار جلوی دسته با همیشه فرق داشت . یه جورایی ناراحت رو اسب نشسته بود و لباسش به تنش زار می زد . نگرون ، هی به سربازی که پشت سرش پیاده میومد نیگا می کرد . از اون فاصله ، نیم رخش شبیه حیدر ، پسر خان ایل پایین دره  ، خواستگار گلرخ بود . همین غیظ اش رو بیشتر کرد و دفه آخری که روش رو درست برگردوند ، یه تیر گذاشت وسط پیشونیش ...

بعد که از فرارشون خیالش راحت شد راه افتاد بره سر چشمه سراغ گلرخ ، دیگه تا چن وقتی خیالش از بابت قشون راحت بود ... سر چشمه یه هو نفهمید چی شد که از زمین و آسمون ریختن سرش و کت بسته بردنش ... آدمای خان ایل پایین دره هم جزوشون بودن ، همون نامردایی که مطمئن بود پدرش رو شب تو خواب کت بسته بردن و با شیش تا سوراخ روی سینه اش پس آوردن ...

اون هم مث پدرش آخرش نفهمید اونکه دستور آتش رو داد درجه اش چی بود .

   وبلاگ جديدم   

دوستان و سروران گرامی ... بخاطر بعضی مشکلات ، مدتی به مکان ديگری کوچ کردم

حالا آدرس ديگری هم دارم :

 http://30nabehmanesh.blogfa.com

منتظر قدومتان هستم ...

احتمالا از اين به بعد اينجا فقط داستان کوتاه و طنزهای اجتماعی می نويسم ...

   نقاد   

يک زنبور

هرچقدر زور ميزد

عسلش ترش می شد

در کندو را بست

رفت و قناد شد

يک شاعر هرچقدر زور ميزد ...

آخرش نقاد شد

   شکفتن   

از بستر سپيدش برخاسته

آبی به سر و رويش زده

شکوفه ای به موهايش

حالا می توان

دوباره بهار ناميدش

يا محول حال والاحوال حول حالنا الی حال باحال !!! 

نوروز بر شما مبارک

   غنيمت جنگی   

اينجا که تو نمی توانی

   شعر قسطی   

پنج هزار و سی و پنجمين آجر اين ديوار را

حالا سقفی بر سر داريم

با چهار پنجره

با دستمزد سی روزم

چند ورق کاغذ برای شعر

... اينجانب کارمند فرزند شماره شناسنامه صادره ...

واژه هايم را از ياد برده ام

   خبر   

به دنيا که آمد

چرخی زد

تا ديوارهای شيشه ای

صف نگاههای شاد و مات و مبهوت

از مادرش پرسيد :

همه اقيانوسها

اينقدر کوچک اند ؟

هيچکس نشنيد

همه در روزنامه ها خوانديم

 - نهنگ کوچک

در آکواريوم بزرگ شهرمان

به دنيا آمد

   نا تمام   

می گويم

می توانيم طلوع کنيم ...

باور نمی کنی

غروب می کنی

می گويم

می توانيم پرواز کنيم ...

باور نمی کنی

سقوط می کنی

می گويم

ما خوشبختيم

باور نمی کنی خوشبختی همين لحظه است

که من شعر می خوانم

وتو

با چشمانی بسته

گوش می دهی

گوش نمی دهی ...

و اين شعر ناتمام ....

   شعر بانو   

 *  <<  سلام - بانو >>

برای وداع

وقت زياد است

ميدانی چند سلام هست که به هم نگفتيم ؟

*  << سفر - بانو >>

آنجا به همه بگو

آنکه بال دارد

پاهايش را نبايد بست

* << امروز -  بانو >>

اگر << ديروز - بانو >> شوی

خاطره ای بيش نيستی

*<< ماه - بانو >>

باور کن هر هلال ، بدری هم دارد

ميدانی چند ماه است

ماه را نديده ام؟

*<< نسيم - بانو >>

طوفانی نشو

برگی بيش نيستم

*<< آتش - بانو >>

اينجا سرد است

بيا

تا با هم بلرزيم

*<< شعر - بانو >>

همهء آنچه را نگفتی

در پی هم نوشتم

دفتر شعر مرا بخوان

   آزادی   

قسم به شاخهايم

من يک گوزنم

باور کنيد

خواهش ميکنم ... باور کنيد

مــــــــــــــــــــــا   می کشم

... باور کنيد

من که همه دروغهای شاخدار شما را باور کردم

دم بر نياوردم و

شاخ در نياوردم

می دانم

همين مدرک جرم خوبی ست

هيچ گوزنی تا کنون شعر نگفته

آن هم شعری به نام << دروغی به نام آزادی >>

حالا

خواهش ميکنم

بجای زندان

مرا به باغ وحش بفرستيد

خواهش ميکنم

مــــــــــــــــــــــــــا می کشم

   قاب   

آنجا نشسته ای

ولبخند ميزنی

اما دستی تکان نميدهی

ای کاش آن قاب

قاب پنجره بود

   م . آزاد   

امسال چقدر پاييز بود ... عجب سال پر زمستانی داريم ... چه کسی می گفت : از دی که گذشت هرآنچه آمد خوش است  ؟ ... از دی نگذشت ... پيرمرد آنقدر نحيف بود که تاب بهمن اين زمستان را نداشت ... رفت به دنبال کاروانی که از آن آتشی هم بجانمانده ... آن صندلی انجمن شاعران ايران بيرحم بود ... اول منوچهر آتشی و بعد محمود مشرف آزاد تهرانی ... اين سال زمستانی پس کی به آخر می رسد؟ ... همين هفته پيش بود ... منزل خانم غزل تاجبخش و يادی از  م . آزاد ... همه می دانستند حادثه نزديک است ... اما نه اينقدر نزديک که تا پايان هفته هم نرسد ... دو ماهی می شد که ديگر نای آمدن به جلسات حلقه مهر را نداشت ... وقتی می آمد ... وقتی زير بغلش را می گرفتی ... تازه می فهميدی در اين کالبد بی وزن هيچ ماهيچه ای برای تحرک وجود ندارد ... تازه می فهميدی برای حرکت کردن به چقدر عشق نياز است ...

موهبتی بود اين ماشين زهوار در رفته که بهانه ای می شد پس از انجمن شاعران ايران ... برای همراهی با او تا منزلش ... گپی و گفت و گويی ... از اينکه بعد از انجمن به دفتر کارم می رفتم ، خوشنود بود ... می گفت تا جوانی و سالم کار کن ... وقتی گفتم ۳۶ سال را گذرانده ام ، مثل سايرين تعجب نمی کرد که به من گفته جوان  ... آنقدر سال و ماه گذرانده بود و آنقدر هنوز توان و انديشه کار و تفکر داشت که دوباره تکرار کند ... جوانی ...

وقتی ميرسيديم بارها می گفت زحمتت دادم ... زحمتت دادم ... و باور نمی کرد همين چند دقيقه همراهش بودن چه موهبتی است برای من ...

با آن همه درد صبور بود ... صورت کبود شده اش از سکندری خوردن و افتادن ، پوزخندی بود به ناتوانی ...

قانع بود ... ناشری تاجر يا تاجری ناشر ، برای ترجمه کتابی که بارها تجديد چاپ شد ، تنها دويست هزار تومان به او پرداخته بود و اين بارها تکرار شده بود ... مجموعه چيستانها برای کودکان را با آن همه تلاش و شب بيداری ، باچنان قيمتی به نمايشگاه کتاب رسانده بود که همه فکر ميکردند چاپ ده سال پيش است ... اما می گفت فرهنگ ماست ... بگذار همه کودکان بخوانند و بياموزند ...

همه ما کتابهای زيادی از کودکی تا کنون چه بصورت تاليف و چه ترجمه از او خوانده ايم و بسيار آموخته ايم و بسيار مديون او و تلاش بی وقفه و عشق بی پايانش هستيم ...

افرادی مثل او در اين روزگار از نوادرند ...

باز هم ستاره ای خاموش شد ... در اين شب تاريک بی ستاره های راهنما حيران خواهيم ماند ...

   سکوت   

يه شعر قديميه ولی دوست گرامی ام آقای عليزاده به يادم انداخت ... می نويسمش :

مهتاب

بر مرداب هم می تابد

با من سخنی بگو 

   همراه   

نگران من نباش

روبراهم

رو به راهی که دراز به دراز روبرويم افتاده

جنازه اين جاده را من بايد از زمين بردارم

چشم براه من نباش

يک عمر راه رفته را بر نمی گردم

تا دوباره

حکايت برويم يا بمانيم ما

بايد بروم

بايد بمانم  شود

   برای منوچهر آتشی   

توی همون روزهای اول ( بعد از آخرين روز منوچهر آتشی ) دو - سه تا شعر کوتاه توی ذهنم دويد که روی کاغذ آوردم و در انجمن شاعران ايران ، جايی که از نظرات استاد آتشی بهره فراوان برده بودم ، خواندم ... روز يکشنبه بود ... آخرين يکشنبه آذر که در منزل خانم غزل تاجبخش ، خبر را شنيدم ... سخت بود و باورنکردنی ... دلم بيشتر برای اين  سوخت که پس از اعلام نامش به عنوان چهره ماندگار خيلی از توهينهارا بی جواب گذاشت و رفت ... هرچند اگر می ماند بعيد می دانم بعد از يک عمر زندگی بدون جنجال جوابی ميداد .... بگذريم ... که گذشت و رفت ...

۱ - 

ستاره نبود

      دور از دست

يکی بود

   مثل من و تو

اما

ستاره چيدن ميدانست

۲ -

آخرين شعرش

خطی صاف ---------------------

از صميم قلب

غزل رفتن

۳ -

ورق می خورد

ورق می خورد  در باد

اعجاز الفبا

آن مرد آمد

آن مرد در باران .... نه !

آن مرد با باران آمد

آن مرد با اسب

اسب سپيد سرکش

رفت

تا بنشيند کنار عبده

زخمهای هم را بشمارند

هرکه زخمش بيش

عشقش بيشتر

دشت شقايقش ديدن داشت 

   پدر پاره وقت   

اول از همه خدمت تمام دوستان عزيزم سلام عرض ميکنم و بخاطر اين غيبت ۲ ماهه عذرخواهی شديداللحن تقديم می نمايم !

حرفهای تکراری و آمار کارها و اضافه کاريهای عزرائيل را کنار ميذارم و از شعرهای کوتاهی که برای زنده ياد منوچهر آتشی گفتم  هم می گذرم ....

فعلا يه شعر جديد :

وقتی می آيی

برای من کتاب نياور

وقتی بياور

برای همه کتابهای ناخوانده

وقتی شيرين

مزه همه اوقات تلخی هايم

وقتی به نام 

                پدر

                    پسر

                          مهربانی

پسرم

پدر پاره وقتش را دوست ندارد